Wie had er ook maar één eurocent op durven te verwedden dat de comeback van Martina Hingis zou lukken? Zeker, ze was 209 weken lang nummer één geweest en had vijf grandslamtoernooien op haar naam gebracht. Maar drie volle jaren geen competitie, in een sport waarin de brute kracht halsoverkop de overhand leek te nemen, dat kon ze toch nooit compenseren?

De Zwitserse, naar verluidt weer vrijgezel en nog altijd maar 25 jaar, is een lachebekje gebleven. Ontwapenend ook: je ziet haar zo in traditionele kledij een stukje chocolade eten in een tv-spotje, waarbij paars geverfde koeien grazen met de Matterhorn op de achtergrond. Van haar schouderpartij ben ik wel een tikje geschrokken, wegens niet zo gespierd verwacht. Hingis heeft dus haar werk gedaan, wat nog eens te zien was in de achtste finale tegen Samantha Stosur: 6-1 en na zwoegen 7-6 in de tweede set.

Hingis voelt zich nog altijd thuis in Melbourne, waar ze zo'n fantastische reeks heeft neergezet: altijd de finale gehaald tussen 1997 en 2002 en de laatste drie keer gewonnen. ,,Ik heb hier mooie herinneringen en ik ga daarmee weer proberen aan te knopen.''

Zeg eens iets over die drie jaar zonder competitie.

,,Ik probeerde uit te vinden of er me andere dingen gelukkig konden maken. De belangrijkste reden dat ik niet meer meedeed was mijn gezondheid, mijn voeten namelijk. Ik wist dat ik niet meer op de tippen van mijn tenen kon spelen. Allerminst leuk. Maar dat makkelijke leventje is tegengesteld aan dat gevoel in mij om te wedijveren, dat ik tien jaar gehad heb. Nu heb ik dat probleem aan mijn voeten onder controle.'' (met speciale zolen, red.)

,,Einde november heb ik dan beslist dat ik een comeback wilde maken, einde december vond ik er mezelf klaar voor. Omdat niets me zoveel plezier gaf dan op de baan te staan.''

Woensdag volgt je eerste echte examen, tegen Kim Clijsters.

,,Ik weet dat ik tegen Clijsters beter zal moeten spelen dan tot nu toe. Ze is zeker een speelster met meer kracht dan ik. Ik weet dat ze fysieke problemen heeft gehad, maar ze is die aan het overwinnen. Ze zal proberen om de balwisselingen zo kort mogelijk te houden en hierop moet ik haar aanpakken. De eerste twee of drie ballen zullen het sleutelpunt worden.''

Je hebt vertrouwen: je kunt het nog. In een grandslamtornooi dan nog.

,,Ik ben heel blij dat ik nog goed kan tennissen. In de eerste set tegen Stosur bijvoorbeeld was mijn spel bijna perfect. Mijn spel staat natuurlijk nog niet helemaal op punt: ik heb tijd nodig én geduld. De tegenstander op kracht kloppen heb ik nooit gekund, maar ik hoop dat ik nog altijd andere manieren kan vinden om het te halen.''

Je hebt al een aantal keer tegen Clijsters gespeeld. ,,Niet zoveel, drie keer.''

Nee, vijf keer. ,,Vijf keer al, wow, okay.''

Kan je nog iets leren uit die matchen van toen?

,,De tijden zijn veranderd, die matchen zijn al van lang geleden. Ondertussen is haar spel erop vooruitgegaan. Wat veranderd is, is dat zij nu de favoriete is en ik de underdog.''

Clijsters zei dat je meer ontspannen lijkt dan vroeger. ,,Wel, vroeger was het altijd stresserend omdat ik mezelf altijd moest verdedigen. Elke match weer kon je zoveel verliezen. Maar nu heb ik eigenlijk niks te verliezen. Ik geniet ervan om te spelen, heb ook niks meer te bewijzen.''

Is het nu leuker dan vijf of zes jaar geleden?

,,Het is anders: ik ben nu 25. Het lijkt allemaal zo lang geleden. Ik voel me eigenlijk weer zoals toen ik zeventien was. Lichamelijk? Toen had ik nog het lichaam van een kind, dat veranderde in het lichaam van een vrouw.''

Als je in de stad intrekt, vragen de mensen dan nog steeds handtekeningen?

,,Zeker, en dat is trouwens flatterend. Hoewel ik op vrije dagen meestal wel in mijn hotel blijf. Het is daarom ook dat je het doet, om de waardering te krijgen van de supporters. Drie jaar heb ik dat gemist en mijn Zwitserse fans ook. In Zwitserland kun je vooral naar koeien kijken, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde.'' (lacht) Hoezeer is het tennis veranderd?

,,Je moet beter spelen dan in mijn tijd. De wedstrijden worden van het eerste tot het laatste punt uitgevochten op het scherp van de snee: er komt geen einde aan. Geen enkel punt kan je weggeven. Iedereen is in betere conditie dan toen ik stopte in 2002, al zag je toen al dat die evolutie bezig was.''

Waar zijn de tijden dat je zelfs tijdens een tornooi nog ging rijden met je rollerblades en dat je zo graag vertelde over je ritjes te paard.

,,Ik doe nog altijd aan rollerbladen. Niet zoveel meer als vroeger, maar toch. Tijdens tornooien in Florida deed ik dat soms, maar mijn rollerblades naar hier meenemen is een beetje zwaar in je bagage. Ik zal ze nog wel meenemen, wees gerust. Ik rijd ook nog altijd met mijn twee paarden, maar die laat ik altijd thuis.''